Wynagrodzenie profesora wynosiło od 900 do 1000 funtów rocznie i miało charakter dożywotni.
Pierwszym Boden Professor of Sanskrit został , wybrany w 1832 i sprawujący urząd aż do śmierci 8 maja 1860. Wybór jego następcy przypadł na okres debaty publicznej o charakterze brytyjskiej działalności misyjnej w Indiach, szczególnie po powstaniu sipajów w 1857 roku. Do 1813 roku Kompania Wschodnioindyjska, która do 1858 roku kontrolowała brytyjskie terytoria w Indiach, prowadziła politykę nieingerencji w miejscowe zwyczaje i religie. Misjonarze chrześcijańscy potrzebowali licencji na działalność prozelityczną, ale w praktyce większość mogła działać bez niej – wyjątkiem byli ewangelikanie, uważani za zbyt radykalnych w czasach, gdy chrześcijanie innych odłamów wykazywali większą tolerancję wobec obcych wierzeń. Wraz ze wzrostem znaczenia ruchu ewangelikalnego domagał się intensywniejszych działań misyjnych, co doprowadziło do złagodzenia polityki kompanii w 1813 roku. Po 1858 roku rząd brytyjski starał się unikać dalszych niepokojów przez ingerencję w lokalne tradycje i religię, jednak wielu urzędników odpowiedzialnych za Indie było ewangelikanami przychylnymi wysiłkom konwersyjnym.