Nazwa umaszczenia nawiązuje do królowej Izabeli (1566–1633), znanej z upodobania do koni o tej barwie. Umaszczenie izabelowate pojawiało się stosunkowo często wśród koni północno- i środkowoamerykańskich, które pełniły funkcje zarówno pokazowe, jak i użytkowe – wykorzystywano je w codziennej pracy oraz w wyścigach.
W 1932 roku Dick Halliday zapoczątkował prowadzenie specjalnej księgi hodowlanej, co stanowiło pierwszy krok do formalizacji selekcji koni tej maści. W kolejnych latach powstały organizacje hodowlane: w 1941 roku w Kalifornii, w 1946 roku w Teksasie, a następnie również w innych stanach, wspólnie opracowujące zasady i kierunki rozwoju hodowli koni palomino jako wszechstronnych koni westernowych.
Standard umaszczenia dopuszcza jedynie niewielką liczbę ciemniejszych włosów – w grzywie i ogonie może występować maksymalnie około 15% ciemnego włosa. W rodowodzie wymagane jest natomiast co najmniej 50% przodków o maści palomino.
Pokrój sylwetka Łopatki są prawidłowo ustawione, a grzbiet szeroki i dobrze zbudowany. Mają głęboką klatkę piersiową oraz stosunkowo ukośne łopatki. Zad silnie umięśniony.