Tam Kubańczyk otrzymał rozkaz zdobycia silnie umocnionego punktu położonego pomiędzy Księżnem i Starym Siedliskiem. W trakcie tych walk poległ. Z całego jego plutonu ocalało zaledwie 5 żołnierzy (wg innej wersji cały 12 osób liczący pluton został wybity). Poległych żołnierzy pochowano najpierw na miejscu, w Starym Siedlisku, w zbiorowej mogile. W latach 1945–1947 szczątki zmarłych żołnierzy były przenoszone na tworzony jeden wspólny Cmentarz Żołnierzy Armii Radzieckiej w Braniewie. Tam też spoczęły jego szczątki w kwaterze XI. Rodzina uzyskała informację o jego śmierci 4 lata później, w roku 1949.
Znamienne, że jego śmierci nie dostrzegły w tamtym okresie żadne władze wojskowe ani polityczne, mimo jego wzorowej dotychczasowej kariery wojskowej. Nie otrzymał też ani za życia, ani też, co bardziej zadziwiające, po chwalebnej śmieci żadnego odznaczenia bojowego, co wręcz kłóciło się z powszechną praktyką przyznawania najwyższych odznaczeń Związku Radzieckiego – zwłaszcza jak w tym przypadku dla poległych bohaterską śmiercią w walce z wrogiem. Dopiero na początku lat 80. XX wieku biografię Enrique Vilara wydobyto na światło dzienne.