Odpowiadał tym samym za znaczną część zbrodni oraz nadużyć wiązanych przez historyków oraz innych badaczy z tym właśnie okresem w historii Filipin. Dwukrotnie piastował funkcję ministra obrony (1970–1971, 1972–1986). Długoletnia lojalność wobec Marcosa nie stępiła jego politycznego instynktu. W kluczowym momencie rewolucji siły ludu z 1986 wsparł ruch rewolucyjny, czym walnie przyczynił się do upadku prezydenta.
Pozostawał aktywny politycznie do późnej starości. Uzyskiwał mandat deputowanego do Izby Reprezentantów bądź też do Zgromadzenia Ustawodawczego odpowiednio w 1978, 1984 i 1992. Wybierany był do Senatu kolejno w 1987, 1995, 2004 oraz 2010. Między listopadem 2008 a czerwcem 2013 przewodniczył filipińskiemu Senatowi. W izbie wyższej parlamentu zasiadał do 2016. W 2019 ponownie, choć bezskutecznie ubiegał się o mandat senatorski. Opublikował Juan Ponce Enrile: A Memoir (2012).