w pierwszych miesiącach 1933 roku jego obrazy wystawiane były w Wiedniu i w Nowym Jorku. W 1926 roku Max Silberberg był członkiem komitetu honorowego berlińskiej wystawy dzieł Daumiera w Galerii Matthiesen. Silberberg był inicjatorem założenia we Wrocławiu Towarzystwa Przyjaciół Sztuki, zrzeszające kolekcjonerów, marszandów z całych Niemiec.
W 1932 roku Silberberg, z powodu kryzysu gospodarczego, sprzedał dziewiętnaście, a wg innych źródeł trzydzieściRestitution eines Max Liebermann-Gemäldes ([Catalogue des tableaux, pastels, aquarelles, gouaches, dessins… provenant des collections étrangères de MM; S… et S. Katalog zur Auktion am 9. Jun 1932, Galerie Georges Petit, Paryż 1932) ] dzieł sztuki w paryskim domu aukcyjnym Georges Petit. Część sprzedanych dzieł trafiła do prywatnych kolekcji, a następnie zostały one przekazane do paryskich publicznych instytucji. Po paryskiej aukcji Silberberg nadal posiadał dużą ilość dzieł sztuki, w tym dzieła Courbeta, Delacroix, Maneta, Pissarra i Sisleya, a on sam pozostał zapalonym kolekcjonerem i kontynuował zakup nowych dzieł. W kolejnych latach, gdy w życie weszły kolejne rygorystyczne przepisy opodatkowujące mienie żydowskie w tym posiadanie dzieł sztuki, Silberberg został zmuszony do sprzedania swojej kolekcji.