Teren parku narodowego opada w kierunku zachodnim. Przecinają go górskie grzbiety, a najwyższym szczytem na jego obszarze jest znajdujący się w części północnej (1561 m n.p.m.). Na południu wznoszą się natomiast masywy (1421 m n.p.m.) i (1460 m n.p.m.). Oprócz tego wyraźnie widoczne są formy rzeźby glacjalnej, takie jak wały morenowe, moreny denne () oraz ozy. Liczne występują polodowcowe jeziora i stawy oraz rzeki i wartkie strumienie, z których największe to i . Łącznie wody stojące oraz płynące zajmują ok. 10% powierzchni parku narodowego.
thumb|left|Statek pływający po jeziorze Femunden (2015) W krajobrazie przeważają stare lasy sosnowe przechodzące w lasotundrę i tundrę górską porastającą blokowiska skalne powstałe w wyniku wietrzenia mrozowego (zamrozu).
Park narodowy jest czynny przez cały rok, ale turyści najczęściej odwiedzają go w lipcu i sierpniu. Wielu z nich decyduje się na rejs po jeziorze Femunden zabytkowym promem , który w okresie letnim kursuje między miejscowościami Synnervika i . Przez teren parku przebiegają oznakowane szlaki trekkingowe, w ograniczonym zakresie istnieje również możliwość biwakowania oraz wędkowania i uprawiania kajakarstwa na jeziorach.