Curtin, z zawodu prawnik, był wcześniej aktywnym działaczem Partii Wigów i jednym z jej mówców w kampaniach wyborczych od roku 1840. Po udzieleniu wsparcia Jamesowi Pollockowi w wyborach gubernatorskich w 1855 roku objął stanowisko sekretarza stanu Pensylwanii. Wkrótce stał się politycznym przeciwnikiem Camerona, sprzeciwiając się jego kandydaturze do Senatu w 1857 roku. W 1860 roku sam zdobył republikańską nominację na gubernatora – wbrew sprzeciwowi Camerona, który wówczas żywił własne ambicje prezydenckie. Curtin zdobył nominację, natomiast delegacja Pensylwanii poparła Camerona jako „ulubionego syna stanu” w głosowaniu na kandydata na prezydenta. Curtin mimo to działał na rzecz pokonania kandydatury Camerona i po wyborze Abrahama Lincolna oraz własnym zwycięstwie w wyborach gubernatorskich usiłował nie dopuścić do objęcia przez Camerona stanowiska w gabinecie federalnym. Cameron w 1863 roku starał się udaremnić ponowną nominację Curtina, ale Curtin uzyskał drugą trzyletnią kadencję. W liście do Lincolna Cameron napisał: „jest wielu dobrych republikanów i pobożnych chrześcijan, którzy z przyjemnością zobaczyliby go [Curtina] w piekle”.