Znajduje się tam również tablica pamiątkowa poświęcona Henryce z Kruszewskich (Serwatowskiej), która zmarła w wieku 36 lat 20 grudnia 1880 r.

Wartość historyczną świątyni podnosił fakt, że znajdowała się w niej reprodukcja ikony Matki Boskiej z Bełza, którą Mykoła Polihajlo zdołał ocalić podczas II wojny światowej.

Podczas I wojny światowej świątynia uległa częściowemu zniszczeniu, ale została odbudowana i odrestaurowana w latach 1922–1923.

Dalsza historia świątyni jest ściśle związana z okresem sowieckim, kiedy to budynek został wyłączony z użytku religijnego. Służył najpierw jako magazyn zboża, a następnie jako magazyn nawozów mineralnych.

Odrodzenie świątyni rozpoczęło się w 1993 r. wraz z rejestracją wspólnoty Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Kijowskiego (obecnie Kościół Prawosławny Ukrainy). Budynek został odbudowany i przystosowany do obrzędów prawosławnych, otrzymując swoją obecną nazwę.

Architektura Zabytkowa świątyni charakteryzuje się eklektyczną architekturą, w której dominują elementy stylu neogotyckiego i neoromańskiego.