Klasztor Przemienienia Pańskiego w Podhorze () – kompleks budynków religijnych, mieszkalnych i gospodarczych, w których mieszkali członkowie Zakonu Bazylianów Świętego Jozafata. Klasztor położony jest na wysokim brzegu rzeki Seret, w pobliżu wsi Pidhora w obwodzie tarnopolskim.

Historia i opis Pierwsza udokumentowana wzmianka o klasztorze pochodzi z 1650 r. Jednak list króla Jana II Kazimierza Wazy z 1663 r. określa go jako „stary”, co wskazuje na znacznie wcześniejsze pochodzenie. Początkowo klasztor był drewniany i mniejszy od obecnego, ufortyfikowany ziemnymi wałami i otoczony palisadą. W połowie XVII w. na jego miejscu wzniesiono kamienne budynki.

W skład kompleksu klasztornego wchodzą: Cerkiew Narodzenia św. Jana Chrzciciela (24x14 m). Budynek klasztorny (63x10 m), w którym na parterze mieściła się kuchnia, jadalnia oraz cele mnichów, a na piętrze przestronne sale. Cały kompleks otoczony był trapezowym murem obronnym z czterema narożnymi wieżami.

Na początku XVIII w.