Wykluczenie komunikacyjne na świecie mały|Przystanek nieczynnej linii kolejowej Związek między transportem a wykluczeniem społecznym został szerzej dostrzeżony m.in. w Wielkiej Brytanii pod koniec lat 90. XX wieku i na początku XXI wieku. Raport rządowej jednostki Social Exclusion Unit Making the Connections: Transport and Social Exclusion (2003) uznano za punkt zwrotny w włączaniu kwestii dostępności transportu do polityk społecznych; dokument ten powiązał brak dostępu do transportu z utrudnionym dostępem do zatrudnienia, edukacji, ochrony zdrowia oraz innych usług publicznych i przyczynił się do rozwoju koncepcji tzw. accessibility planning w lokalnych planach transportowych.

Badania prowadzone w krajach wysoko rozwiniętych wskazują, że ryzyko wykluczenia komunikacyjnego jest szczególnie wysokie wśród mieszkańców obszarów wiejskich i peryferyjnych, gospodarstw domowych o niskich dochodach, osób starszych, osób z niepełnosprawnościami oraz części mniejszości etnicznych. Analizy z Europy i Australii podkreślają, że rosnąca zależność od samochodu prywatnego, rozproszona zabudowa i ograniczona oferta transportu zbiorowego sprzyjają izolacji społecznej osób, które nie mają dostępu do auta lub nie mogą z niego korzystać.