Został pracownikiem naukowym Instytutu Języków Germańskich i Literatury w Marburgu (1969–1970). W 1970 roku habilitował się na Uniwersytecie w Marburgu na podstawie rozprawy o słownictwie prawniczym: Der germanische Rechtswortschatz im Bereich der Missetaten. Philologische und sprachgeographische Untersuchungen. Został docentem, a następnie w roku 1971 profesorem. W roku akad. 1972–1973 był dziekanem Wydziału Językoznawstwa Ogólnego i Germanistycznego.
W roku 1975 został powołany na stanowisko profesora ze specjalnością „Językoznawstwo germańskie i niemieckie” na Uniwersytecie w Erlangen i Norymberdze (Erlangen-Nürnberg). W latach 1982–1986 pełnił funkcje prodziekana i dziekana Wydziału Filozoficznego. W roku 2002 utworzył tam „Interdyscyplinarne Centrum Badań nad Dialektami”. Na Uniwersytecie w Erlangen-Nürnberg pracował do emerytury w roku 2004.
Badania naukowe Badania naukowe i publikacje dotyczą następujących dziedzin: ortografia języka niemieckiego, dialektologia, historia języka niemieckiego i języków germańskich, leksykologia, język fryzyjski. W roku 1997 wystąpił z międzynarodowej komisji do spraw reformy pisowni niemieckiej, nie zgadzając się z założeniami tej reformy.