W trakcie wojna prusko-francuska objął dowództwo nad 41. Pułku Piechoty. Jego szlak bojowy obejmował oblężenie Metzu oraz między innymi bitwy pod Noiseville i Saint-Quentin. Po pokoju frankfurckim awansował na pułkownika (niem. Oberst) oraz stanął na czele 3. Pułku Grenadierów Gwardii. Stopień generała majora uzyskał w 1874 roku i dowodził kolejno 11. Brygadą Piechoty, 4. Brygadą Piechoty Gwardii i 2. Brygadą Piechoty Gwardii. W 1880 roku pełnił obowiązki tymczasowego komendanta Berlina, a po awansie na generała porucznika (niem. Generalleutnant) w 1881 roku stał na czele 30. Dywizji Piechoty i 28. Dywizji Piechoty. W 1886 roku objął dowództwo nad V Korpusem Armijnym z dowództwem w Poznaniu. Dwa lata później został przeniesiony na identyczne stanowisko w Korpusie Gwardii oraz awansował na generała piechoty (niem. General der Infanterie). W stan spoczynku przeszedł w 1893 roku pozostając szefem 41. Pułku Piechoty.
Odznaczenia Odznaczenia gen.