Bernanos w swojej powieści stawiał pytania, które z biegiem czasu stawały się coraz mniej istotne, choć niegdyś były centralnymi troskami społeczeństwa chrześcijańskiego. Pytania o naturę Boga i jego oczekiwania wobec ludzi widoczne są w postaci Donissana, który musi sprawdzić siłę własnej wiary, konfrontując ją z dosłownym wcieleniem zła. Ta walka zbiega się z determinacją Bernanosa, by odnaleźć odpowiedzi pozwalające mu uporać się z własnym cierpieniem, a także z jego pragnieniem zwrócenia uwagi współczesnych na czystsze wartości przeszłości i skłonienia ich do refleksji nad głównym celem ich istnienia.

Opinie krytyków Zdaniem Lairda Kleine-Ahlbrandta późniejsze dzieła Bernanosa podejmują podobną tematykę. W wielu jego książkach głównymi bohaterami są księża, którzy – podobnie jak Donissan – zmagają się z własnymi ograniczeniami, dążąc mimo nich do służby Bogu i odnalezienia religijnego sensu. W powieści Pamiętnik wiejskiego proboszcza (1936) młody ksiądz, umierający na raka, dochodzi do wniosku, że prawdziwą łaską jest pokorne kochanie samego siebie. Te motywy tradycyjnej moralności sytuują Bernanosa wśród pisarzy katolickich. Dla późniejszych pokoleń, coraz mniej zainteresowanych zagadnieniami religijnymi, które Bernanos próbował na nowo ożywić, jego proza – w tym ciężka struktura opisowa – może stanowić trudną lekturę.