Dworzec oddano do użytku 30 grudnia 1933 roku, a prace przy zagospodarowaniu terenu kontynuowano przynajmniej do wiosny 1934 roku. Pięcioperonowy dworzec służył potrzebom międzymiastowej komunikacji autobusowej do czasu zbudowania w połowie lat 70. XX wieku nowego dworca przy ul. Jagiellońskiej. Przed wybuchem II wojny światowej udało się wybudować perony autobusowe przy stacjach kolejowych o ruchu turystycznym w Nowym Targu, Nowym Sączu i Kielcach. Korzystano także z prywatnych dworców w Zakopanem, Pułtusku, Krakowie i Radomiu. Plan na najbliższe lata zakładał budowę dworca autobusowego przy nowym Dworcu Głównym w Warszawie, jednak wybuch wojny pokrzyżował te plany.
Po II wojnie światowej budowa dworców autobusowych nabrała tempa wraz z rozwojem PKS (Państwowej Komunikacji Samochodowej założonej w 1946 roku). Dominował model jednego, centralnie położonego dworca obsługującego przewozy międzymiastowe i regionalne. W wielu miastach powstawały prowizoryczne dworce – w Bielsku-Białej pod koniec 1947 roku urządzono prowizoryczny dworzec autobusowy przy dworcu PKP.