W 1773 roku w cerkwi przechowywano 66 ksiąg liturgicznych, a w bibliotece klasztornej – 91 ksiąg w językach ruskim, polskim i łacińskim, włączając inwentarz z 1729 roku, przeniesiony ze zlikwidowanego klasztoru w Litwinowie.
Likwidacja W 1787 roku klasztor został włączony do listy wspólnot zakonnych Cesarstwa Austriackiego, przeznaczonych do likwidacji, a ostateczną decyzję podjęto w 1793 roku. Majątek został wyprzedany w drodze licytacji (aukcji): dwa dzwony nabył klasztor w Buczaczu, ikonostas i ołtarz św. Mikołaja trafiły do cerkwi parafialnej w Zawałowie, a bibliotekę przekazano Uniwersytetowi Lwowskiemu. Ziemie i lasy nabyła Teofila Strzeżysława Sapieha.
W 1882 roku Iwan Franko zwrócił szczególną uwagę na ikonostas w Zawałowskiej cerkwi, w szczególności na dwa niewielkie malowidła przedstawiające odcięte głowy na diakońskich wrotach, podkreślając ich wysoki realizm, harmonię kolorów oraz wpływ włoskich szkół idealistycznych XV–XVI wieku. Zachował się namiestny (główny) rząd ikonostasu, wykonany pod wpływem tradycji zachodniej, z soczystą snycerką (rzeźbą).