Koncepcja cyfrowego bliźniaka rozwinęła się z wcześniejszych podejść do wirtualnego prototypowania i symulacji komputerowej, takich jak wirtualna produkcja, systemy CAD/CAE/CAM czy BIM. Za prekursorskie przykłady praktycznego wykorzystania idei cyfrowego bliźniaka uznaje się stosowane przez NASA symulatory statków kosmicznych, odtwarzające zachowanie obiektów znajdujących się w przestrzeni kosmicznej podczas misji załogowych. Współczesne ujęcie pojęcia zostało spopularyzowane w latach 2000. w środowisku zarządzania cyklem życia produktu (PLM) przez Michaela Grievesa oraz w dokumentach NASA dotyczących modelowania i symulacji zaawansowanych systemów technicznych. Cyfrowe bliźniaki są wykorzystywane m.in. w przemyśle wytwórczym, lotniczym, motoryzacyjnym, budownictwie i zarządzaniu infrastrukturą, energetyce, opiece zdrowotnej, logistyce, smart city oraz ochronie dziedzictwa kulturowego, gdzie służą m.in. do projektowania i testowania, monitorowania stanu, predykcyjnego utrzymania ruchu, optymalizacji zużycia mediów, oceny ryzyka czy planowania scenariuszy awaryjnych.
Definicja i terminologia