З історії василіанських монастирів: Святомиколаївський монастир в Струсові // Галицька брама. — Львів, 1999. — № 1-2. — С. 20..
W grudniu 1772 r. czeski architekt Johan Kasper Selner zakończył opracowywanie projektu nowego kompleksu klasztornego. Już dwa lata później, w miejscu, gdzie wcześniej znajdowała się stara świątynia jaskiniowa, wzniesiono nowy barokowy klasztor wraz z cerkwią, którą poświęcono ku czci św. Mikołaja.
W 1787 r. rząd austriacki wydał dekret, znany jako kasata józefińska, na mocy którego klasztor został zlikwidowany. Mnichów przesiedlono, przenosząc ich do klasztorów w Buczaczu i Ułaszkowcach, a cały majątek klasztorny sprzedano za 31 750 florenów. Cerkiew przekazano wspólnocie rzymskokatolickiej do użytku jako kościół, ale spłonęła ona w 1891 r.
Przez niemal całe stulecie cerkiew klasztorna pozostawała zaniedbana. W 1993 r. została zwrócona prawowitemu właścicielowi — ojcom bazylianom, zgodnie z decyzją Tarnopolskiej Obwodowej Administracji Państwowej. Odbudową działalności parafialnej i klasztornej pokierował ihumen klasztoru w Buczaczu, ks. Iwan Majkowycz. Współpracował on z architektami z „Ukrzachidprojektrestawracja” pod kierownictwem Mykoły Hajdy.