W miejscu klasztoru, gdzie wcześniej odbywały się odpusty religijne, w 1784 r. wydarzenia te były jeszcze odnotowywane jako odpusty (na Zwiastowanie, Wniebowstąpienie, Świętego Onufrego, Ścięcie Głowy Świętego Jana Chrzciciela i Świętego Jana Teologa), a już w 1788 r. te święta zostały oficjalnie nazwane jarmarkami, co świadczy o pełnej sekularyzacji tych wydarzeń.
Likwidacja jako budowli rozpoczęła się od licytacji, wyznaczonej na 6 września 1819 r. Dzięki interwencji o. Modesta Hryneweckiego, który uiścił 600 florenów, cerkiew klasztorna została uratowana przed sprzedażą kolonistom i przetrwała jeszcze prawie 100 lat.
Już w połowie XIX w. folwark przeszedł w ręce prywatnych dzierżawców, w tym Antoniego Michniewicza (w 1877 r.). Ostateczna likwidacja nastąpiła poprzez sprzedaż majątku ziemskiego osobie prywatnej – Hryhorijowi Czyczkewyczowi w 1896 r., po czym cerkiew klasztorna wraz ze swoimi historycznymi zabytkami pozostała bez należytej opieki.
W czasach sowieckich w miejscu klasztoru znajdowała się niewielka ferma drobiu. Obecnie w miejscu klasztoru zachowały się jedynie pozostałości dawnego ogrodu klasztornego, a sam teren zarósł.