Katarzyna Łaniewska (ur. 27 kwietnia 1899 w Cezarówce na Podolu, zm. 14 lipca 1976 w Zakopanem) – lekarka i działaczka społeczna.
Życiorys Pochodziła z rodziny lekarskiej. W 1929 roku uzyskała dyplom wszech nauk lekarskich na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1928–1932 odbyła staż internistyczny w I Klinice Chorób Wewnętrznych UW u prof. Witolda Orłowskiego. Pracowała w poradniach przeciwgruźliczych w Warszawie oraz na oddziale chorób płucnych Szpitala św. Stanisława u prof. Zdzisława Goreckiego, gdzie prowadziła stację rentgenowskąS. Kłodziński, Dr Katarzyna Łaniewska, „Przegląd lekarski”, 1978, nr 1, s. 200–201..
Podczas okupacji pracowała w konspiracji, w Biurze Informacji i PropagandyR. Talewski, Portrety zakopiańskich lekarzy 1850–1983, Zakopane 1985, s. 79.. Została uwięziona i torturowana na Pawiaku, następnie trafiła do obozu Oświęcim–Brzezinka, gdzie leczyła współwięźniarki. Po wojnie podjęła pracę ordynatorki w Sanatorium im. Tytusa Chałubińskiego oraz kierowniczki Poradni Przeciwgruźliczej Instytutu Przeciwgruźliczego w Zakopanem. Oba stanowiska łączyła aż do przejścia na emeryturę w 1972 rokuS. Kłodziński, Dr Katarzyna Łaniewska, „Przegląd lekarski”, 1978, nr 1, s. 204..