Za życia Nachman z Bracławia cieszył się umiarkowanym poparciem. Wszyscy jego synowie zmarli przed nim, w związku z czym nie założył dynastii. Po jego śmierci jego zwolennicy nie rozproszyli się, uznali go za wcielenie mesjasza i od tego czasu oczekują jego powtórnego przyjścia. Grupa chasydów nie rozproszyła się prawdopodobnie na skutek starań sekretarza Nachmana – Natana Sternharza z Niemirowa. Liczba jego zwolenników zaczęła rosnąć gwałtownie dopiero pod koniec XIX wieku. W dwudziestoleciu międzywojennym część chasydów z Bracławia przeniosła się do Polski, w związku z antyreligijnymi prześladowaniami w Związku Radzieckim nowym centrum chasydów Bratslav stał się wówczas Lublin.
Najcenniejszą relikwią dla chasydów z Bracławia jest krzesło, które miało należeć do Nachmana z Bracławia. Podczas II wojny światowej zostało ono rozebrane i przemycone do Palestyny. Ohel Nachmana z Bracławia jest celem corocznych pielgrzymek chasydów Bratslav.