Tysiąc pieśni narodu kazachskiego w 1925 roku (reedycja ukazała się w 1963 roku), publikacji patronował Instytut Literatury i Sztuki Kazachskiej Akademii Nauk; pomimo tytułu Zatajewicz zebrał i zanotował zapis nutowy 2300 pieśni i kompozycji muzycznych zwanych kiujami. Opracował własny system zapisu nutowego aby dobrze oddać zasłyszane kompozycje. Jego publikacja była traktowana jak śpiewnik. Maksim Gorki o jego dziele wyraził się następująco: bogaty materiał dla Mozartów, Beethovenów, Chopinów, Mussorgskich przyszłości; ukończenia dzieła gratulował mu Romain Rolland. Przyjaźnił się z Siergiejem Rachmaninowem, który zadedykował mu swój zbiór utworów fortepianowych pt. op. 16 A. Kolejna publikacji 500 pieśni kozackich ukazała się w Ałmaty w 1931 roku.
Zmarł w Moskwie po powrocie z wyprawy badawczej. Został pochowany na cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie obok Antona Czechowa. Nagrobek z białego marmuru zdobi postać Kazacha grającego na dombrze.
Twórczość muzyczna Pisał dużo na fortepian, miniatury wokalne i instrumentalne, a także utwory na orkiestrę, kompozycje smyczkowe, kwartet.
Nagrody (1923)
Przypisy
Bibliografia