Istotnym etapem w jej karierze naukowej był pobyt stypendialny w School of Public Health University of Michigan w Ann Arbor w Stanach Zjednoczonych, gdzie w laboratorium prof. F. M. Davenporta prowadziła badania nad rolą leukocytów w zakażeniach wirusem grypy. Wyniki tych prac stały się podstawą rozprawy doktorskiej pt. „Wiremia w grypie doświadczalnej ze szczególnym określeniem roli leukocytów w przenoszeniu wirusów”, na podstawie której w 1962 roku uzyskała stopień doktora medycynyE. Piasecki, „Postępy Higieny i Medycyny Doświadczalnej” 1998, t. 52, s. 548.
W latach sześćdziesiątych jej zainteresowania badawcze koncentrowały się na wirusach onkogennych, w szczególności poliomawirusach. Wspólnie z prof. Józefem Lisowskim opracowała metodę oczyszczania i koncentracji wirusa polioma oraz prowadziła badania nad indukcją interferonu przez wirusy polioma i grypy. Równolegle rozpoczęła pionierskie w skali krajowej badania nad chemioterapią zakażeń wirusowych, realizowane we współpracy z prof. Marianem Kochmanem i prof. Przemysławem Mastalerzem. Prace te zapoczątkowały nurt badań, który doprowadził w latach siedemdziesiątych do wykazania przeciwwirusowej aktywności kwasu fosfonooctowego.