Opracowała metodę pracy samorozwojowej na podstawie tzw. szkoły pracy. Była pierwszą kobietą, która wygłosiła we Lwowie wykład publiczny. Swoją metodę pracy prezentowała na licznych odczytach, a w 1910 roku na kursach zorganizowanych przez koło kobiet „Towarzystwa Szkoły Ludowej im. Słowackiego”. W 1911 założyła w ramach Towarzystwa sekcję pedologiczną, którą kierowała do 1914 roku. W 1913 roku wykładała nową metodykę na kursach dla nauczycieli szkół ludowych przygotowujących się do egzaminów na stopień nauczyciela szkoły wydziałowej.
W 1914 roku była założycielką i redaktorką „Spraw Nauczycielskich” - dodatku do gazety „Nowy Wiek”. Po wybuchu wojny wyjechała do Krakowa, gdzie po przejściu szkolenia pielęgniarskiego pracowała w szpitalu. Gdy nakazano jej opuścić Twierdzą Kraków wyjechała do Wiednia. Tam i na Węgrzech założyła „Gospodę dla legionistów” gdzie opiekowano się polskimi żołnierzami. Po przekazaniu kierownictwa nad gospodami zorganizowała Ligę Kobiet Naczelnego Komitetu Narodowego.