Chociaż dywizja otrzymała wówczas zadanie przeciwinwazyjne w regionie Anglii Wschodniej, przeprowadzono szereg ćwiczeń szkoleniowych w innych częściach Anglii, a także w Szkocji i Walii. Jesienią 1940 roku przeniesiono ją na stałe do Szkocji. Kwaterę główną dywizji ustanowiono w Melrose, a pododdziały rozlokowano na terenie Scottish Borders – od Dumfries po Duns. Przeprowadzono dalsze ćwiczenia dywizyjne z udziałem kontyngentów żołnierzy emigracyjnych z Belgii, Czechosłowacji, Norwegii i Polski. Zaczęły krążyć niepotwierdzone pogłoski, że dywizja wkrótce zostanie wysłana za granicę.

W kwietniu 1941 roku dywizję przydzielono do Dowództwa Zachodniego i przeniesiono do North West England oraz West Midlands, gdzie zastąpiła walijską . Jednostka została rozlokowana na obszarze między Liverpoolem, Manchesterem i Birminghamem; kwatera główna dywizji mieściła się w Ribbesford House koło Bewdley. Podczas bombardowania Liverpoolu kilkuset żołnierzy z dywizji skierowano na kilka tygodni do miasta w celu pomocy przy rozładunku statków towarowych. W trakcie tego zadania dywizja poniosła pierwsze straty wojenne w wyniku niemieckich nalotów. 18 lipca Alan Brooke (wówczas Naczelny Dowódca Sił Krajowych) dokonał inspekcji elementów dywizji stacjonujących w Crewe.

Służba zagraniczna Przeniesienie na Bliski Wschód