Żołnierze chorągwi wojewodzica bełskiego i starosty sieradzkiego Jana Aleksandra Koniecpolskiego znaleźli się w kompucie wojsk koronnych z 1683 i wzięli udział w wojnie polsko-tureckiej. Pod Wiedniem chorągiew walczyła w składzie pułku królewskiego. Zgodnie z etatem chorągiew powinna posiadać 60 koni starego i 60 nowego zaciągu. Faktycznie posiadała 107 koni. Walczyła pod dowództwem Koźmińskiego.
Przedłużająca się wojna z Turcją spowodowała, że sejm warszawski w 1690 obniżył komput wojska koronnego. Zgodnie z nowym etatem chorągiew starosty sieradzkiego a od 1694 koniuszego koronnego Jana Koniecpolskiego liczyła 100 koni.
W 1686 król Jan Sobieski zorganizował kolejne uderzenie na Mołdawię. Armia była gotowa do działań z początkiem lipca. W tym czasie, będąca w składzie pułku królewskiego, chorągiew pancerna wojewodzica bełskiego liczyła 120 koni.
Traktat pokojowy w Karłowicach zakończył wojnę z Portą Ottomańską. Wiosną 1699 sejm pacyfikacyjny dokonał redukcji armii koronnej i nakazał przejście wojska na etaty pokojowe. Na przełomie 1701/1702, znajdująca się na leżach zimowych, chorągiew wchodziła w skład Partii Poleskiej i stacjonowała w m. Brahyń.