W latach 1934–1937 pracowała w prywatnym przedszkolu w Więcborku.
Od 1934 roku była przełożoną we wspólnocie w Więcborku, a następnie w Poznaniu i w Zamartem. We wrześniu 1939 roku przebywała w Zamku Bierzgłowskim, do Chojnic wróciła przez Warszawę. W Chojnicach naziści zajęli cały Zakład Karola Boromeusza. Podobny los spotkał klasztor w Więcborku. Na początku wojny pozbyto się sióstr Franciszkanek ze szpitala, ale po namyśle nazistów wróciły do pracy na oddziałach w szpitalnych. Pozbywanie się darmowego i dobrego personelu medycznego nie leżało w interesie niemieckich okupantów. W marcu 1941 roku siostra Adelgund została skierowana do Zamartego, gdzie została przełożoną wspólnoty. Klasztor ten zajęty również przez Niemców służył jako obóz przejściowy dla kapłanów i transportów wysiedleńców. Przez cały okres wojny w klasztorze mieszkali esesmani. W 1944 roku do klasztoru zostały wysiedlone siostry Franciszkanki z Orlika. Siostra Adelgund w tym czasie wróciła do Chojnic i procowała jako pomoc w biurze lekarskim. Początek 1945 roku zwiastował koniec wojny, gdyż Niemcy w pośpiechu opuszczali Chojnice, zakonnice postanowiły pozostać z chorymi i mieszkańcami.