W innym badaniu interwencyjnym Jorissen i wsp. (2001) autorzy nie stwierdzili istotnego wpływu suplementacji sojową fosfatydyloseryną na pamięć ani inne funkcje poznawcze u starszych osób z dolegliwościami pamięciowymi. Opisywano również badania dotyczące bezpieczeństwa stosowania fosfatydyloseryny pochodzenia sojowego u osób starszych; w pracy Jorissen i wsp. (2002) nie wykazano istotnych różnic między grupami w standardowych parametrach biochemicznych i hematologicznych ani w obserwowanych zdarzeniach niepożądanych. W tym badaniu autorzy uznali sojową fosfatydyloserynę za bezpieczną do dawki 200 mg, zażywanej trzy razy na dobę (czyli łącznie 600 mg na dobę).
W dokumentach naukowych wskazywano, że źródło pozyskania może wiązać się z różnicami w składzie kwasów tłuszczowych i utrudniać uogólnianie wyników badań pomiędzy różnymi preparatami. EFSA w swojej opinii uznała fosfatydyloserynę za niewystarczająco scharakteryzowaną w odniesieniu do ocenianych oświadczeń oraz stwierdziła, że nie da się wykazać związku przyczynowo-skutkowego między jej spożyciem a deklarowanymi efektami (m.in. w zakresie pamięci i funkcji poznawczych).