Od 1930 związany ze Stronnictwem Narodowym (m.in. sekretarz zarządu okręgowego w Łomży od 1932/4) i Obozem Wielkiej Polski. Pracował w łomżyńskiej drukarni tygodnika „Życie i Praca”, redagował dwutygodnik OWP „Młodzi”. W pierwszej instancji skazany za inspirowanie antyżydowskich zamieszek w Radziłowie z 23 marca 1933, w wyniku których zginęły dwie osoby, w drugiej instancji uniewinniono go. Dwukrotnie skazywany na karę aresztu i grzywny za rozpowszechnianie fałszywych informacji. W czerwcu 1934 aresztowany wraz z innymi nacjonalistami po zabójstwie Bronisława Pierackiego, w kolejnym miesiącu skierowany do Miejscu Odosobnienia w Berezie Kartuskiej. Dwukrotnie zwalniany z obozu do szpitala, kilkukrotnie karany, ostatecznie wyszedł z niego we wrześniu 1934, po czym dzięki pomocy Witolda Staniszkisa trafił do sanatorium. Powrócił następnie do Łomży, a w 1936 przeniósł się do Warszawy.