Odbiór gry The Thaumaturge spotkał się z przeważnie pozytywnym, choć umiarkowanym przyjęciem krytyków, którzy docenili unikalny klimat i ambitną narrację, wytykając jednocześnie problemy techniczne. Grę określono mianem „nieoszlifowanego diamentu” oraz inteligentnego RPG w cieniu upadającego imperium, chwaląc intrygującą historię i system moralny. W recenzjach powszechnie podkreślano pieczołowite odwzorowanie Warszawy z 1905 roku, uznając miasto i jego historyczno-kulturowe tło za jeden z najsilniejszych punktów produkcji.

Pozytywnie oceniono system walki turowej z wykorzystaniem salutorów, chwaląc taktyczne możliwości łączenia ataków bohatera i demonów. Doceniono również mechanikę śledztw opartą na percepcji i manipulacji skazami charakteru postaci niezależnych, co zdaniem recenzentów dodawało głębi narracji. Wyróżniano świetnie rozpisane postacie, wciągający scenariusz i liczne nawiązania do polskiej kultury.

Krytyka dotyczyła w dużej mierze warstwy technicznej i wizualnej. Recenzenci zwracali uwagę na przestarzałą oprawę graficzną, sztywne animacje postaci oraz problemy z optymalizacją i doczytywaniem tekstur. Część krytyków wskazywała na powtarzalność rozgrywki i monotonię walk w późniejszych etapach gry, a także na iluzoryczność niektórych wyborów.