Atalia (fr. Athalie) – pięcioaktowa sztuka z 1691 pióra Jeana Baptiste’a Racine’a, będąca ostatnią tragedią w jego dorobku. Opisywana jako arcydzieło, a także stawiana za przykład talentu Racine’a. Prapremiera miała miejsce 5 stycznia 1691 w Maison royale de Saint-Louis w Saint-Cyr-l’École.
Geneza Po sukcesie tragedii z 1689, w 1691 Jean Baptiste Racine opublikował Atalię, nową sztukę o tematyce biblijnej, przeznaczoną dla uczniów Maison royale de Saint-Louis, utworzonej przez Madame de Maintenon w Saint-Cyr-l’École.
Fabuła Opracowano na podstawie materiału źródłowego:
Atalia, wdowa po królu Judy Joramie, rządzi krajem i uważa, że wymordowała pozostałą resztę rodziny królewskiej. Porzuciła na rzecz kultu Baala. Jednak wnuk zmarłego króla, Joasz, został uratowany przez żonę arcykapłana. Akt 1 – Jojada, żydowski arcykapłan, zapewnia Abnera, oficera wojskowego, że udzieli wsparcia ewentualnemu potomkowi króla Judy, jeśli ten się pojawi. Następnie zgadza się ze swoją żoną Joszebą ujawnić istnienie Joasza i zdetronizować Atalię, przywracając w ten sposób krajowi prawdziwą religię. Akt 2 – Atalia udaje się do żydowskiej świątyni, gdzie znajduje niemowlę, które widziała we śnie (nie wie, że tym dzieckiem jest Joasz i że został on wychowany przez Jojada w religii żydowskiej).