Premiera i odbiór Prapremiera Atalii odbyła się 5 stycznia 1691 w Maison royale de Saint-Louis w Saint-Cyr-l’École. Po wydaniu spotkała się z krytyką moralistów. Przeciwnicy teatru w ogóle, byli oburzeni, że sztuka, nawet o wzniosłej tematyce, jest wystawiana przez pensjonariuszy pobożnej instytucji. Po śmierci Madame de Maintenon Atalię wystawiano również w teatrach publicznych, lecz nigdy nie stała się jedną z najpopularniejszych sztuk Racine’a, mimo że Voltaire uważał ją za „być może arcydzieło ludzkiego umysłu”. Charles-Augustin Sainte-Beuve stwierdził, że tragedia ta jest porównywalna z Królem Edypem pod względem piękna, „z dodatkiem prawdziwego Boga”, natomiast August Wilhelm Schlegel uważał, że Atalię „ożywia boskie tchnienie”. Z kolei inni krytycy przekonywali, że poetyka dramatu w tej sztuce jest lepsza od poetyki Arystotelesa.
Farmaceuta pan Homais, jeden z bohaterów powieści Pani Bovary pióra Gustave’a Flauberta z 1857, nazywa ją „najbardziej nieśmiertelnym arcydziełem francuskiej sceny” i nadaje jednej ze swoich córek imię Atalia.
W latach 1751–1752 sztukę, w przekładzie Stanisława Konarskiego i Antoniego Orłowskiego, wystawiano w Collegium Nobilium pijarów w Warszawie.