Wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO dobro zajmuje obszar o powierzchni 987 ha, który otoczony jest strefą buforową licząca 1924 ha i ciągnie się wzdłuż skalistych wybrzeży wyspy w jej północno-zachodniej, zachodniej i południowo-zachodniej części.
Początki winogrodnictwa oraz winiarstwa na Pico sięgają drugiej połowy XV wieku, kiedy to na wyspie zamieszkali pierwsi osadnicy (ok. 1460 roku). Miejscowe gleby wulkaniczne utrudniały uprawę zbóż na duża skalę, jednak dzięki specyficznemu mikroklimatowi możliwa była uprawa figowców oraz winorośli. W XVI wieku udział we wzroście produkcji wysokiej jakości win mieli zakonnicy – franciszkanie i karmelici – którzy na swoich rozległych posiadłościach w zachodniej części wyspy zakładali nowe winnice, a przy wytwarzaniu wina wykorzystywali stare receptury.
Produkcji wina na wyspie osiągnęła swój szczyt w połowie XIX wieku; ilość trunku wytwarzanego wówczas na Pico zaspokajała nie tylko lokalne zapotrzebowanie, ale była również przeznaczana na eksport – m.in. do Brazylii, Indii Zachodnich, Niemiec, Anglii czy Rosji. Rocznie wytwarzano od 12 do 15 tys.