Siły okupacyjne udzieliły pomocy w przywróceniu dostaw wody i prądu, wcześniej sabotowanych przez Niemców, którzy wywieźli również z kraju wszystkie ciężarówki z wyjątkiem jednej. Wysłano także zapasy żywności, aby wesprzeć dużą liczbę włoskich uchodźców, którzy uciekli do San Marino, w tym znaczną część ludności Rimini. Włoscy karabinierzy zostali rozmieszczeni w celu zabezpieczenia granicy San Marino i pozostali na miejscu, dopóki walki nie przeniosły się dalej w głąb półwyspu. W październiku w San Marino wybuchła epidemia tyfusu, odnotowano ponad 800 przypadków na miejscu, a kolejne 340 wśród uchodźców, którzy powrócili do Rimini; łącznie zmarły 93 osoby.
W październiku 1945 roku, po zakończeniu wojny, rząd San Marino zwrócił się do rządu brytyjskiego z wnioskiem o wypłatę 732 milionów lirów w ramach reparacji wojennych, z czego 500 milionów przeznaczono na pokrycie kosztów usunięcia skutków walk we wrześniu, a 20 milionów jako odszkodowanie za okupację. Rząd brytyjski odrzucił ten wniosek, argumentując, że ponieważ Niemcy naruszyły neutralność San Marino przed wkroczeniem wojsk alianckich do kraju, nie ponosi odpowiedzialności; zaoferował jednak dobrowolną rekompensatę w wysokości 26 000 funtów w związku z bombardowaniem w czerwcu, którą później zwiększono do 80 000 funtów (równowartość 32 milionów lirów).