od: mizofonii – nadmiernie silnej niechęci do wybranych dźwięków (często niezależnie od ich głośności); fonofobii – lęku lub nasilonej negatywnej reakcji emocjonalnej na określone dźwięki; wyrównania głośności (rekrutacji) – szczególnej postaci nietolerancji dźwięku związanej z ubytkiem słuchu.
Przyczyny i współwystępowanie Przyczyna hiperakuzji nie jest jednoznacznie ustalona. Objaw może pojawiać się samoistnie, po ekspozycji na nagły, bardzo głośny bodziec akustyczny, albo współwystępować z innymi stanami i chorobami, takimi jak m.in. szumy uszne, urazy głowy, choroba Ménière’a, porażenie Bella, borelioza, migrena, zespół Williamsa czy spektrum autyzmu. W przeglądzie piśmiennictwa wskazywano również, że uporządkowanie terminologii i kryteriów diagnostycznych pozostaje istotnym wyzwaniem dla praktyki klinicznej i badań nad obniżoną tolerancją na dźwięki.
Diagnostyka W przypadku podejrzenia hiperakuzji pacjent bywa kierowany do specjalisty (np. laryngologa lub audiologa) w celu oceny słuchu oraz różnicowania z innymi postaciami nietolerancji dźwięku.