Spuścizna i publikacje Finch znany jest przede wszystkim z prowadzenia szczegółowego dziennika, którego rękopis nie zachował się do współczesności. Opublikowany został kilkanaście lat po śmierci handlowca, w 1625 roku. Stanowił wówczas element składowy kompilacji Hakluytus Posthumus or Purchas His Pilgrimes zestawionej przez . Sam tekst skreślony ręką Fincha dzieli się na dwie części. Pierwsza poświęcona jest bliskowschodniemu i afrykańskiemu etapowi podróży, obejmuje zatem między innymi relację z Jemenu, a także ze wspomnianego już wyżej Sierra Leone oraz Madagaskaru. Druga część natomiast poświęcona jest w całości obserwacjom z subkontynentu indyjskiego.
Dziennik szybko zdobył sobie miejsce wśród poczytnych i popularnych relacji podróżniczych. Już w 1631 roku z jego fragmentów dosyć swobodnie korzystał w swym De Imperio Magni Mogolis. W 1638 roku natomiast w podobnie nonszalancki sposób z nieoryginalnej pracy de Laeta czerpał przygotowując drugie wydanie opisu swojej własnej podróży do Indii. Finch, ze swoim spostrzegawczym i szczegółowym opisem podróży, wydatnie wpłynął na zawartość splagiatowanej kompozycji Herberta.