Racje żywieniowe były bardzo skromne. Na śniadanie otrzymywali 1 litr czarnej kawy i ćwiartkę chleba (na cały dzień). Na obiad podawano kaszę jęczmienną z łbami dorszy, a na kolację zupę z brukwi, kapusty lub grochówkę. W ośrodku nie było wodociągu więc więźniowie czerpali wodę ze stawu znajdującego się na dnie wyrobiska. W stanie surowym była ona zagrożeniem dla więźniów i powodowała schorzenia żołądkowe.
W obozie istniał system kar dla więźniów. Stanowiły je okresowe ograniczenia odwiedzin bliskich oraz korespondencji. OPW Piechcin charakteryzował się wysoką karalnością wobec osadzonych. Więźniowie pozbawieni byli jakiejkolwiek wsparcia duszpasterskiego, a obchodzenie świąt religijnych było zakazane.
Dwa razy w tygodniu na dwie godziny w ośrodku pojawiał się lekarz i dentysta. Lekarz głownie orzekał, którego z więźniów przez wzgląd na stan zdrowia, należy przenieść do pracy lżejszej oraz wykrywać ewentualnych symulantów. W późniejszym czasie opiekę nad więźniami sprawował dr Jerzy Krzyś z Barcina, który pojawiał się tam raz w miesiącu. W późniejszym czasie utworzony został barak sanitarny przeznaczony dla najbardziej chorych więźniów. Nad ich łóżkami widniał napis: " Praca jest honorem i obowiązkiem każdego obywatela".