Szkoły te, mimo wysokiego poziomu, uczyły według skróconego programu do poziomu szkoły średniej i nie pozwalały przystępować do matury
Na przełomie XIX i XX w. jedyną uczelnią w Królestwie Polskim, w której kobiety mogły zdobyć wiedzę na poziomie uniwersyteckim był Uniwersytet Latający, który działał nielegalnie. W latach siedemdziesiątych XIX w. pierwsze Polki zaczęły studiować we Francji lub Szwajcarii. Było to jednak rozwiązanie dostępne bardzo nielicznym osobom, chociażby ze względów finansowych i językowych. Dla kobiet z Królestwa Polskiego dostępna była też uczelnia krakowska, z polskim językiem wykładowym. Uniwersytet Jagielloński pierwsze studentki przyjął w 1894 r. Uniwersytet Warszawski przyjął pierwsze studentki po polonizacji uczelni w 1915.
Udział procentowy kobiet wśród ogółu młodzieży studiującej w roku akademickim 1937/38 był bardzo zróżnicowany w zależności od uczelni i kierunku, na przykład na Uniwersytecie Warszawskim 3474 z 8388 (ok. 41%), ale na Akademii Górniczo-Hutniczej 7 z 567 (ok. 1%). W skali kraju wartość ta wynosiła ok.