Bänziger opisał to doświadczenie jako bezbolesne i mniej drażniące niż u innych gatunków, niczym „chłodne, gładkie ciało obce przemieszczające się między dolną powieką a rogówką”. Sugeruje to korelację między morfologią a pozycją żerowania u motyli spijającymi łzy, ponieważ ćmy o bardziej nachalnym kształcie muszą unikać drażnienia gospodarza, aby móc spokojnie kontynuować picie.
Grupy ciem pijących razem są często widywane, a nawet 13 ciem żerowało na oku jednego bantenga. Grupy żerujące są często mieszane gatunkowo, a poszczególne ćmy nie odganiają się wzajemnie w sposób konkurencyjny. Nowo przybyłe ćmy próbujące dołączyć do grup 8–10 osobników mogą mieć trudności z lądowaniem i być odpychane przez uderzenia skrzydeł żerujących już ciem, gdy próbują wcisnąć się w grupę. Poszczególne osobniki z obfitym strumieniem łez przyciągają więcej ciem. Bänziger i jego zespół zauważyli, że „niektóre osoby były odwiedzane stosunkowo często, podczas gdy inne nigdy”. Ćmy wydalają nadmiar wody podczas i po żerowaniu łzami.