W przededniu akcji likwidacyjnej kłodawskiego getta (9 stycznia 1942 roku) wraz z żoną opuścił Kłodawę w grupie Żydów i udał się do getta w Krośniewicach, gdzie zatrzymał się u Róży Kapłan. Następnie przy pomocy polskiego przewodnika przedostali się do getta warszawskiego, gdzie trafili w pierwszych dniach lutego. W getcie nawiązał kontakt ze Szmuelem Kapłanem (mężem Róży), który następnie skontaktował go z Herszem Wasserem z Oneg Szabat. Taube złożył w Archiwum Ringelbluma relację w języku jidysz zatytułowaną „Protokół o wydarzeniach w powiecie Koło”, w której zawarł m.in. informacje na temat Zagłady Żydów z Koła i powiatu kolskiego oraz działalności obozu zagłady w Chełmnie nad Nerem. Na podstawie relacji jego, Szlamy Bera Winera i Lajwego Wołkowicza powstał raport „Wypadki chełmińskie”. Wiadomości na temat działalności obozu pochodzące z relacji Taubego zostały najwcześniej opublikowane na łamach prasy konspiracyjnej w getcie. Kontynuował współpracę z Oneg Szabat, rejestrując sytuację Żydów przetrzymywanych w niemieckich obozach pracy w Kraju Warty i III Rzeszy. Otrzymywał korespondencję m.in. od swoich braci, którzy przebywali w obozie pracy w Britz oraz w Laucie. Jego informatorką była także m.in. Fela Rybska, przebywająca w obozie pracy w Broniewicach.