Model stacyjny (dokowany) – pojazd wypożycza się ze stacji/doku i zwykle oddaje w jednej z dostępnych stacji. Odblokowanie może odbywać się kartą zbliżeniową, urządzeniem z NFC lub przez terminal na stacji. Wyzwania obejmują m.in. konieczność bilansowania floty i ryzyko „pełnych" stacji w miejscu docelowym, a także koszty infrastruktury (instalacje w pasie drogowym, zasilanie, łączność). W Polsce model ten stosowany jest m.in. w systemach Metrorower, Veturilo (Warszawa) i Mevo (Gdańsk, Gdynia, Sopot).
Model bezstacyjny (free-floating) – pojazd można pozostawić w dozwolonym miejscu (np. w wyznaczonej strefie), zwykle z wykorzystaniem aplikacji mobilnej; pojazd jest wyposażony w blokadę i łączność. Model daje większą elastyczność i niższe koszty infrastruktury, ale rodzi problemy związane z parkowaniem w przestrzeni publicznej, ładem przestrzennym i egzekwowaniem zasad. W Polsce w tym modelu działają m.in. operatorzy carsharingu Panek i Traficar.
Spotyka się też modele hybrydowe: formalnie bez stacji fizycznych, ale z obowiązkiem pozostawienia pojazdu w „wirtualnych stacjach" (wyznaczonych lokalizacjach widocznych w aplikacji). Jako przykład wskazywano m.in.