Burmistrz miasta Antoni Błaszczyński, wcześniej osadzony w radzieckim getcie, doprowadził do zlikwidowania posterunków strażniczych i zapewnił żywność dla Niemców. mały|Tunel, przy którym znajdowało się stanowisko strażnicze (2017) Osadzeni w getcie byli wykorzystywani między innymi do odgruzowywania miasta i przygotowywania mieszkań dla Polaków. W getcie panowały złe warunki higieniczne. Szerzyły się w nim choroby. Ludzie pili wodę prosto z pobliskiej rzeki Prudnik. Umierało po kilka osób dziennie, szczególnie niemowlęta i starcy. Zwłoki, chowane w szafach lub zawijane w prześcieradła, grzebano w masowych grobach na cmentarzu komunalnym. W getcie grasowali złodzieje i bandyci, którzy nosili biało-czerwone opaski i podawali się za milicjantów. Rosjanie dopuszczali się gwałtów na kobietach.
Getto wyludniało się stopniowo. Jego mieszkańcy byli poddawani weryfikacji. Część z nich pozostała w Prudniku, większość wysiedlono do Niemiec. Osadzeni trafiali także do obozu pracy w Łambinowicach. W ciągu pierwszych trzech miesięcy istnienia getta opuściło je około 500 osób. Wraz ze zmniejszeniem się liczby mieszkańców getta, osadzeni byli traktowani mniej surowo. Założono w nim Biuro Niemieckie (), którego szefem został Anton Belda, a pracował w nim m.in.