Wiktor Biretto (ur. 5 kwietnia 1892 w Wilnie, zm. 9 grudnia 1920 w Warszawie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 5 kwietnia 1892 w Wilnie, w rodzinie chłopskiej rodem z guberni kowieńskiej, jako syn Klemensa. Ukończył szkołę miejską w Wilnie. wstąpił do armii rosyjskiej. W 1913 ukończył Wileńską Szkołę Wojskową. Został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 6 sierpnia 1912, wcielony do 106 ufimskiego pułku piechoty i wyznaczony na stanowisko młodszego oficera 11 kompanii. W szeregach tego pułku walczył na froncie wschodnim I wojny światowej. W lutym 1915 pod Augustowem dostał się do niemieckiej niewoli.
13 grudnia 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Walczył z bolszewikami w szeregach 41 pułku piechoty. Wyróżnił się 16 kwietnia 1919 w walkach o Lidę jako oficer 8 kompanii. 1 grudnia 1919 został mianowany z dniem 1 grudnia 1919 porucznikiem w piechocieDz. Rozk. Wojsk. Nr 99 z 29 grudnia 1919, poz. 4283.. 3 czerwca 1920 dowodził 4 i 9 kompanią w wypadzie na Trebuchowo, 7 czerwca dowodził kombinowanym batalionem (1, 5 i 9 kompania) w walkach na prawym brzegu Dniepru i w odwrocie z Kijowa. Następnie dowodził I batalionem 41 pp.