Alojzy Mazurkiewicz (ur. 13 czerwca 1897 w Dolinie, zm. po 1945) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 13 czerwca 1897 w Dolinie, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Stanisława i Emilii z Radłowskich. Szkołę powszechną ukończył w Stanisławowie. Tam też uczęszczał do c. k. Wyższej Szkoły Realnej. Egzamin dojrzałości zdał w czasie I wojny światowej w Pradze. W 1912 został akutem, a w następnym roku członkiem Polskiej Drużyny Strzeleckiej w Stanisławowie.
W sierpniu 1914 wstąpił do Legionu Wschodniego, a po jego rozwiązaniu do I Brygady Legionów Polskich. Służył w kompanii sztabowej 1 pułku piechoty, a później 8 kompanii 5 pułku piechoty. 29 września 1917, po kryzysie przysięgowym, został wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii. Od 1 grudnia 1917 do 28 lutego 1918 uczył się w szkole oficerów rezerwy w Styrii. Po ukończeniu szkoły został mianowany chorążym i wysłany na front. Walczył w szeregach 124 pułku piechoty. 4 listopada 1918 dostał się do włoskiej niewoli.