Zastosowania przeciwrakowe pochodnych podofilotoksyny mały|upright=2|center|Etopozyd (VP-16) i (VM-26), dwie pochodne podofilotoksyny zarejestrowane jako leki przeciwnowotworowe Dwie półsyntetyczne glikozydowe pochodne podofilotoksyny, etopozyd (VP-16) i (VM-26), są aktywnymi środkami przeciwnowotworowymi, które zostały zatwierdzone przez FDA do chemioterapii w leczeniu drobnokomórkowego raka płuca, ostrej białaczki limfoblastycznej i raka jądra. Wykazują one jednak różne skutki uboczne, takie jak , utrata włosów i neurotoksyczność. W celu ich uniknięcia oraz zwiększenia rozpuszczalności zaproponowano różne strategie modyfikacji struktury chemicznej podofilotoksyny i sposobów jej podawania. Na przykład micelle złożone z podofilotoksyny i wykazały poprawioną skuteczność przeciwnowotworową w przypadku wielolekoopornego raka piersi. Inną ścieżką jest rozwój syntetycznych pochodnych, takich jak GL-331 (4'-demetylo-4β-(4"-nitroanilino)-4-dezoksypodofilotoksyna; 2,5–17 razy aktywniejsza od VP-16), TOP 53 (4β-aminoalkilo-4'-O-demetylo-4-dezoksypodofilotoksyna; 3–5 razy aktywniejsza od VP-16) i NK 611 (w pierścieniu glukozy w pozycji 2 zawiera grupę dimetyloaminową zamiast hydroksylowej;
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Podofilotoksyna · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.