Po reformacji kościół był świątynią ewangelicką, należącą do parafii w Czarnowie. W 1713 roku od strony zachodniej dobudowano niezachowaną do czasów współczesnych drewnianą wieżę, nakrytą ośmiobocznym hełmem. Z dawnego, znajdującego się przed 1945 rokiem wyposażenia poświadczone są: barokowy ołtarz ambonowy, intarsjowana drewniana chrzcielnica, dwa cynowe świeczniki z 1651 roku, świecznik korpusowy z 1704 roku oraz trzy dzwony z lat ok. 1500, 1695 i 1720.
Po 1945 roku nieużytkowany kościół popadł w ruinę i został częściowo rozebrany. Zachowały się z niego wyłącznie mury obwodowe ze szczytami, pozbawione stropu i dachu. W 1993 roku ruinę przekazano parafii w Kozielicach. Z inicjatywy proboszcza, ks. Tomasza Koszyka, w 2007 roku rozpoczęła się odbudowa świątyni według projektu architekta Mieczysława Lipika z Pyrzyc.
Przypisy
Kategoria:Obiekty sakralne w gminie Kozielice Kategoria:Kościoły w archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej Kategoria:Świątynie pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa Kategoria:Dawne kościoły protestanckie w województwie zachodniopomorskim Kategoria:Zabytkowe kościoły w powiecie pyrzyckim