Premiera Fédory miała miejsce 11 lub 12 grudnia 1882. Wydarzenie to odbiło się szerokim echem i znalazło na pierwszych stronach paryskich gazet; dziennik „Le Figaro” poświęcił jej całą pierwszą stronę, a także dalszą część relacji w środku. Sztuka odniosła sukces i stała się podwójnym triumfem Sardou i Bernhardt, dla której była ona jednym z największych triumfów w karierze; .. Arthur Gold i Robert Fizdale – którzy twierdzili, że dzięki roli w Fédorze kariera Bernhardt przeszła do zenitu – napisali: „Trzy lata wcześniej była królową Comédie-Française. Teraz stała się królową teatru komercyjnego”. Podkreślali przy tym, że do sukcesu przyczyniły się również jej pantomimiczne reakcje i gesty, które potrafiła uczynić bardziej wyrazistymi niż sama mowa. Łącznie odbyło się 135 przedstawień.
Maurice Baring napisał, że „Fédora ma tak mało wspólnego z rosyjską księżną jak Michał Strogow Jules’a Verne’a z powieściami Lwa Tołstoja. Sztuka ta jednak dostarcza Bernhardt wspaniałej okazji do wykorzystania całej gamy dramatycznych efektów”. Dla Baringa w tytułowej roli księżnej była „namiętną tygrysicą, zalotną kotką, a niezależnie od tego, czy ktoś to nazwie dobrym aktorstwem, czy złym, jedno jest pewne, że nikt jej w tej sztuce nigdy później nie dorównał”.