Zdarza im się też przylatywać do sztucznych źródeł światła.

Rodzaj neotropikalny, rozmieszczony od Meksyku przez Amerykę Centralną po Peru i Brazylię, na południe docierający do stanu Rio Grande do Sul.

Taksonomia i ewolucja Fragment kladogramu wg McKenny i innych, 2015

Fragment kladogramu wg McKenny i innych, 2019 Takson ten wprowadzony został w 1843 roku przez Félixa É. Guérina-Méneville’a. Gatunkiem typowym został opisany formalnie przez tego samego autora w 1849 roku C. collaris. W 1948 roku Walter Wittmer opisał nowy rodzaj i gatunek, Buckodrillus brasiliensis; w 1953 roku przeniósł ten gatunek do Cneoglossa, synonimizując nazwy rodzajowe. W 1999 roku Cleide Costa, Sergio Antonio Vanin i Sergio Ide jako pierwsi dokonali opisu stadiów niedorosłych rodzaju.

Guérin-Méneville umieścił omawiany rodzaj w taksonie Dascillites, a Jean Théodore Lacordaire w 1857 roku w Dascillides. W 1897 roku George Ch. Champion wyróżnił dla niego plemię Cneoglossini w podrodzinie Dascillinae rodziny popielichowatych. Roy A. Crowson w 1955 roku przeniósł owo plemię do rodziny Ptilodactylidae w nadrodzinie Dryopoidea. W 1972 roku Crowson wyniósł to plemię do rangi odrębnej rodziny Cneoglossidae. W 1981 roku Harley P.