Placemaking (z ang. tworzenie miejsc, kształtowanie miejsc) – wielowymiarowy proces planowania, projektowania i zarządzania przestrzenią publiczną, który koncentruje się na lokalnej społeczności, jej potrzebach, aspiracjach i wizjach. Jego celem jest przekształcanie ogólnodostępnych przestrzeni (ulic, placów, parków) w tętniące życiem miejsca, które sprzyjają nawiązywaniu więzi społecznych, poprawiają jakość życia i wzmacniają poczucie tożsamości lokalnej.
Koncepcja ta wywodzi się z krytyki modernistycznego planowania miast i opiera się na założeniu, że przestrzeń miejska powinna służyć przede wszystkim ludziom, a nie samochodom czy wielkoskalowej infrastrukturze.
Geneza i historia Korzenie placemakingu sięgają lat 60. XX wieku w Stanach Zjednoczonych. Była to reakcja na dominujący wówczas nurt modernizmu w urbanistyce, który promował segregację funkcji miejskich (tzw. strefowanie), rozbudowę infrastruktury drogowej i budownictwo wielkoskalowe, często kosztem istniejącej tkanki społecznej.