Warszawa 1956 – polski film dokumentalny z 1956 roku w reżyserii Jerzego Bossaka i Jarosława Brzozowskiego, zaliczany do dzieł czarnej serii polskiego dokumentu.
Treść Film ukazuje kontrast między odbudowaną częścią powojennej Warszawy a jej zniszczeniami wojennymi. Pierwsza część zawiera ujęcia nowoczesnego miasta: nowe bloki mieszkalne, ulice z tramwajami, zadbane elewacje Starego Miasta oraz Pałac Kultury.
Druga część filmu prezentuje zakątki miasta, gdzie zachowały się ruiny zniszczonych podczas II wojny światowej kamienic. W zdegradowanej przestrzeni toczy się codzienne życie mieszkańców: latające gołębie, schodzące na sznurze pranie, bawiące się dzieci oraz pracujące kobiety. Głównym wątkiem filmu jest obraz małego dziecka, które niepostrzeżenie oddala się w stronę przepaści. Scena buduje napięcie zagrożenia dla bezpieczeństwa dziecka w zniszczonej kamienicy, za pośrednictwem elementów rozpraszających uwagę widza (gołąb, gazeta i urwany sznur zabezpieczający).
Utwór wieńczy dźwiękowy szczegół – krzyk dziecka rozlegający się wśród murów. Tym elementem autor formułuje publicystyczną wymowę dzieła: konieczność usunięcia pozostałości zniszczeń oraz relokacji mieszkańców do nowych osiedli mieszkaniowych.