W związku z rozpoczynającą sie wielką wojną północną, w organizacji piechoty cudzoziemskiego zaciągu zaszły pewne zmiany. Piechota niemiecka w tym czasie liczyła 6640 porcji i była zgrupowana w 24 regimentach. W 1702 regiment marszałka (później starosty sandomierskiego) nadal liczył 120 porcji i stacjonował w Kamieńcu.
W związku z trwającą wielką wojną północną, w 1703 sejm lubelski ustalił liczbę piechoty na 16600 porcji. Zgodnie z tym etatem regiment starosty sandomierskiego (Lubomirskiego) liczył wtedy 750 porcji.
Na przełomie 1709/1710 odnotowano w rejestrach 19 regimentów i batalionów piechoty o sile 12100 porcji. Zgodnie z etatem regiment starosty sandomierskiego (i gen. Nenchy) liczył 6 kompanii po 86 szeregowych; razem 516 „głów”.
W 1711 zmniejszono liczbę piechoty i zreorganizowano regimenty. Regiment koronny starosty sandomierskiego Jerzego Lubomirskiego (i gen. Nenchy) zredukowano do szczebla batalionu wielkości 480 porcji.